Czerwona Wieża w Alanyi

Wysłane przez Iza w wt., 27/01/2015 - 15:58

Czerwona Wieża (tr. Kızıl Kule) to zarówno ważny zabytek architektury seldżuckiej, jak i często wykorzystywany symbol współczesnej Alanyi. Pięknie położona tuż przy porcie budowla stanowi charakterystyczny punkt orientacyjny oraz cel spacerów wielu wczasowiczów. Szczególnie pięknie prezentuje się od strony morza i ze wzgórza zamkowego, ale znajdująca się w jej wnętrzu ekspozycja etnograficzna może mocno rozczarować. Czerwoną Wieżę warto jednak odwiedzić dla widoków, które rozciągają się z jej szczytu na Alanyę oraz Morze Śródziemne.

Pompeiopolis

Wysłane przez Iza w wt., 20/01/2015 - 12:06

Chociaż wschodnia część śródziemnomorskiego wybrzeża Turcji obfituje w ruiny antycznych miast, to większość z nich stanowią niezbyt imponujące pozostałości dawny osad i miejsc kultu, w postaci skromnych fragmentów muru, częściowo zawalonych kościółków bizantyjskich i zarośniętych chaszczami budynków. Oczywiście jest tu kilka chlubnych wyjątków czyli spektakularnych pozostałości dawnych cywilizacji, do których z pewnością można zaliczyć Olbę, Diocezareę oraz Elaiussę-Sebaste. Zdjęcia z tych lokalizacji widnieją w folderach reklamowych prowincji Mersin, pisaliśmy również o nich na portalu Turcja w Sandałach, nic więc dziwnego, że o ich istnieniu wie wielu podróżników. Tymczasem na terenie należącym do aglomeracji Mersinu również można znaleźć bardzo ciekawe, a co więcej - fotogeniczne ruiny starożytnego miasta Pompeiopolis. Ich istnienie jest bardzo miłą niespodzianką, zwłaszcza, że wybrzeże w okolicach Mersinu jest dość szczelnie zabudowane przez osiedla mieszkalne, które sprawiają niezbyt przyjemne wrażenie ściany betonu zasłaniającej widok na morze.

Tradycja 16 imperiów tureckich a polityka Recepa Tayyipa Erdoğana

Wysłane przez Iza w sob., 17/01/2015 - 14:20

Osoby uważnie śledzące najnowsze doniesienia z Turcji mogły zauważyć, że prezydent tego państwa, Recep Tayyip Erdoğan, pojawia się ostatnio w otoczeniu osobliwej obstawy, złożonej z szesnastu postaci, ubranych w wielobarwne stroje. Wbrew obiegowej opinii nie są to statyści wypożyczeni z planu popularnego również w Polsce serialu tureckiego Wspaniałe Stulecie (tr. Muhteşem Yüzyıl), którego akcja toczy się na dworze osmańskiego sułtana Sulejmana Wspaniałego. W rzeczywistości zaledwie jeden z otaczających prezydenta wojowników mógłby się załapać do obsady tej przebojowej produkcji. Stroje, w które odzianych jest pozostałych 15 gwardzistów stanowią ilustrację znacznie wcześniejszych dziejów. Kim więc są owi wojownicy i dlaczego Recep Tayyip Erdoğan zdecydował się na korzystanie z tak niecodziennej oprawy oficjalnych uroczystości?

Najciekawsze blogi podróżnicze według TwS czyli rozdajemy Złote Sandały

Wysłane przez Iza w pon., 12/01/2015 - 16:52

Na początku roku pojawiają się zazwyczaj rozmaite podsumowania tego, co działo się w świecie sieciowym przez ostatnich 12 miesięcy. Akurat dzisiaj, podczas prokrastynacji związanej z koniecznością stworzenia nowego wpisu, przeglądałam Facebooka i nawinął mi się link do artykułu blogera znanego kiedyś jako Kominek, obecnie piszącego pod światowo brzmiącym pseudonimem Jason Hunt. W artykule, będącym najprawdopodobniej najczęściej dzisiaj odsłanianym przez polskich blogerów tekstem, przedstawiono ranking najbardziej wpływowych blogerów 2014 roku (jeżeli chcecie link do tego wpisu, to go sobie wyszukajcie w Googlach).

Plażowanie w sandałach (VI '14) - cz. 4

Wysłane przez uzman w pon., 12/01/2015 - 10:52

W piątek trzynastego, zaraz po ostatnim all-inclusiwowym śniadaniu wsiadamy do samochodu. Kierunek wschód. Jest wcześnie rano, piękna pogoda, a przed nami długa droga i mnóstwo cudnych widoków. Szczególnie ostrzymy sobie zęby na pierwszą część, czyli nadmorską drogę z Alanyi do Kargıpınarı.

Dawno, dawno temu, gdy ja bawiłem się w przewodnika, a moja żona (wówczas ledwie dziewczyna) w turystkę, przemierzyliśmy autokarem tę drogę, aczkolwiek w odwrotnym kierunku – z Antiochii w stronę Antalyi. Z tamtej podróży oprócz zapierających dech w piersiach widoków pamiętaliśmy strach w oczach księdza i niektórych pielgrzymów, pot na twarzy kierowcy i poślizg autokaru na drobnych kamyczkach, który o mało co nie skierował nas na nadjeżdżającą z przeciwka ciężarówkę.