Ważnym elementem hetyckich wierzeń religijnych stanowiły praktyki związane z tzw. magią sympatyczną (Frazer 1962). Zabiegi rytualne, przeprowadzane przez kapłanów zwanych 'wróżbitami' oraz kapłanki znane jako 'stare kobiety', miały na celu odwrócenie grożącego niebezpieczeństwa: od impotencji do opuszczenia sanktuarium przez zamieszkujące je bóstwo. Większość związanych z tymi praktykami działań odbywała się na świeżym powietrzu, a szczególne znaczenie przywiązywano do źródeł wodnych. Do naszych czasów nie zachowało się wiele takich miejsc kultu, często prostych w formie 'świętych źródeł', jednakże znana jest lokalizacja jednego z rozbudowanych kamiennych sanktuariów zdobiących wieczne źródło wodne (Macqueen 2001). Położone jest ono po południowo-wschodniej stronie jeziora Beyşehir i nazywane Eflatun Pınar.