Lonely Planet's Guide to Travel Writing

Lonely Planet's Guide to Travel WritingZastanawialiście się kiedyś nad karierą pisarską? Wiele osób próbuje łączyć pasję do podróżowania z tworzeniem tekstów o swoich doświadczeniach 'z drogi'. Jednak w jaki sposób można wypłynąć na szerokie wody sławy pisarskiej i czy jest to w ogóle możliwe? Na te pytania odpowiedzi stara się udzielić jeden z nietypowych przewodników wydawnictwa Lonely Planet.

Lonely Planet's Guide to Travel Writing to nieco zaskakująca pozycja znanego i cenionego w podróżniczym wszechświecie australijskiego wydawcy. Zamiast zajmować się opisywaniem kolejnego państwa czy miasta, autor książki - Don George, który jest cenionym pisarzem podróżniczym - stara się przybliżyć czytelnikom tajniki warsztatu twórczego.

Czy z pomocą tej książki można rozwinąć swoją karierę i zacząć zarabiać poważne pieniądze na pisaniu książek, artykułów i reportaży? Brutalna prawda brzmi: nie. Głównym przesłaniem tego przewodnika wydaje się być przekonanie, że osoby posiadające talent i zacięcie podróżnicze poradzą sobie same. Jeżeli im się uda, to ich droga nie będzie usłana różami - wiele miejsca w książce poświęconego jest na wyliczanie negatywnych aspektów tej ścieżki kariery. Należą do nich: niskie zarobki, pogoń za kolejnymi tematami, żmudne szukanie agentów i wydawców, brak życia rodzinnego oraz, co prawdopodobnie jest najgroźniejsze, utrata radości z samego podróżowania.

Bigali Köyü

Maleńka wioska Bigali, położona w prowincji Çanakkale, na półwyspie Gallipoli, w trakcie I wojny światowej stała się ważnym punktem strategicznym. Znajdowały się w niej kwatery pułkownika Mustafy Kemala - bohaterskiego dowódcy, którego zdecydowanie oraz niesamowite szczęście w znacznej mierze przyczyniły się do ocalenia Stambułu przed zdobyciem przez wojska alianckie.

Ulica udekorowana flagami Ulica udekorowana flagami

Salça

Puszka salçyTajemniczo brzmiące słowo tureckie oznacza po prostu przecier pomidorowy. Jest on składnikiem niezbędnym w niezliczonych potrawach kuchni tureckiej.

Oprócz najpopularniejszej odmiany salçy pomidorowej (tr. domates salçası) Turcy przygotowują również przeciery z innych warzyw sezonowych, w tym z czerwonej papryki (tr. biber salçası).

Tradycyjna metoda przygotowania salçy wymaga posiadania mocno nasłonecznionego dachu i miesiąca lub dwóch czasu. Salça wytwarzana jest zwyczajowo z ostatniego zbioru pomidorów w danym sezonie. Są one pakowane w worki, przy czym bardziej postępowe gospodynie nie wahają się użyć w tym celu woreczków foliowych [1]. Następnie tak zapakowane pomidory wystawia się na dach i tam fermentują one sobie spokojnie w promieniach słońca.

Bitwa o Gallipoli

W 1914 roku władze Imperium Osmańskiego podjęły tragiczną decyzję, która okazała się być ostatnim gwoździem do trumny od dawna już dogorywającego "chorego człowieka Europy". Komitet Jedności i Postępu (KJP), faktycznie sprawujący władzę w państwie w imieniu bezsilnego sułtana Mehmeda V, zdecydował się przystąpić do I wojny światowej po stronie sojuszu państw centralnych, u boku Cesarstwa Niemieckiego, Monarchii Austro-Węgierskiej oraz Carstwa Bułgarii. Bezpośrednia odpowiedzialność za tą decyzję spoczywała na trzech przywódcach KJP. Byli to: Talaat Pasza (tr. Mehmed Talât Paşa), Enver Pasza (tr. İsmail Enver Paşa) i Dżemal Pasza (tr. Ahmet Cemal Paşa).

Żołnierze tureccy z czasów walk o Gallipoli na plakacie Żołnierze tureccy z czasów walk o Gallipoli na plakacie

Strony

Subskrybuj Turcja w Sandałach RSS