Turcja w sandałach

Założony około 1000 lat przed naszą erą jako Ancore Iznik uzyskał znaczenie w czasach Lizymacha - jednego z generałów Aleksandra Wielkiego. Został wówczas przemianowany na Nikeę, na cześć żony generała. Miasto stało się w tamtych czasach stolicą królestwa, a następnie rzymskiej prowincji Bitynia.

W czasie rozwoju chrześcijaństwa Nikea dwukrotnie była miastem soborowym (w 325 i 787 roku n.e.). Podczas soboru w 325 roku, zwołanego przez cesarza rzymskiego Konstantyna Wielkiego, ustalono powszechnie do dzisiaj obowiązujące wyznanie wiary. tzw. "Credo nicejskie".

Zajęcie Nikei przez Turków Seldżuckich pod koniec XI wieku stało się jednym z głównych powodów pierwszej krucjaty (1096-1099). Natomiast w czasach tzw. Cesarstwa Łacińskiego, utworzonego przez krzyżowców IV wyprawy krzyżowej, po zdobyciu Konstantynopola w 1204 roku, Nikea była siedzibą władców bizantyjskich i stała się stolicą Bizancjum aż do 1261 roku, kiedy to Michał VIII Paleolog odbił Konstantynopol z rąk łacinników.

W 1331 roku sułtan osmański Orhan podbił Iznik i wkrótce została tu otwarta pierwsza osmańska szkoła teologiczna. Jednakże najważniejsze z kulturalnego punktu widzenia wydarzenie w historii miasta to zdobycie przez sułtana Selima I perskiego miasta Tabriz. Wszyscy artyści zamieszkujący Tabriz zostali zesłani właśnie do Izniku, gdzie rozwinęli do perfekcji sztukę produkcji fajansowych kafli i naczyń.

Największe zamówienie zrealizowane przez lokalnych mistrzów ceramiki (21 043 płytek w 50 wzorach) zostało wykonane w 1609 roku, w celu ozdobienia Błękitnego Meczetu w Istanbule.

Obecnie Iznik jest niewielkim, liczącym około 20 tysięcy mieszkańców miasteczkiem, którego mieszkańcy utrzymują się głównie z rolnictwa i leśnictwa. Podejmowane są wszakże próby ożywienia tradycji ceramicznych miasta, które ulegały stopniowemu zapomnieniu od XVII wieku.

Przeczytaj więcej o tradycyjnej tureckiej ceramice.