Turcja w sandałach

Wyprawa do Alarahan nie mieści się nieco w formule tego rozdziału o Aspendos, ale skoro ktoś pyta to oczywiście odpowiem. Na początek chciałem zaznaczyć, że trudno porównywać oba te obiekty. Rozmach założenia architektonicznego Aspendos z jego amfiteatrem i miastem, nawet z tym co w zasadzie po tym mieście pozostało - sprawia, że wyprawa do Aspendos zawsze będzie wielkim przeżyciem. Natomiast efekt z dotarcia do Alarahan ustępuje wyraźnie rangą wrażeniom z Aspendos. Dotarcie do Alarahan było wyraźnie trudniejsze. Najpierw trzeba było dotrzeć do drogi, która odbijała na północ od głównej szosy Antalya - Mersin, biegnącej wzdłuż południowego wybrzeża Turcji. To jest miejsce oddalone mniej więcej 25 km na zachód od Alanii, i ok. 35 km na wschód od Manavgat. Jak już wspominałem mieszkałem w hotelu Meryan w Okurcalar, mniej wiecej w połowie drogi pomiędzy Manavgat i Alanią. Od mojego hotelu miałem do tej drogi idącej do Alarahan ok 6 km. Za niecałe 2 liry podjechałem do krzyżówki dolmuszem, a dalej udałem się już pieszo. Tym razem nie byłem niepokojony przez taksówkarzy i całą drogę odbyłem pieszo. Dolmusze na tej trasie nie kursują, autobusy także. Ruch na tej drodze był znikomy. Na początek ujrzałem tablicę z odległością i byłem, tym co zobaczyłem, nieco skonsternowany. Na tablicy widniało jak byk "Alarahan 9 km". Byłem tym nieco zaskoczony. W hotelu bowiem wyraźnie poinformowano mnie, że dystans wynosi jedynie 5 km. Różnica była zatem spora, ale myślę sobie: do odważnych świat należy - i ruszyłem w drogę. Wodę do picia miałem w plecaku w wystarczającej ilości więc co mi tam. Droga asfaltowa wiła się cały czas wśród pagórków, pól, sadów, wsi i miejscami występujących obszarów leśnych. Nie sposób tu oczywiście szczegółowo opisać tego co mijałem, ale miejscami widoki były przednie. Zwłaszcza, gdy zacząłem się zbliżać do wsi Alara (rzeka płynąca meandrami przez ten obszar otrzymała tę samą nazwę) teren wzniósł się i mogłem obserwować okolicę ze wzgórza. Przede mną w dole leżała dolina, która przemierzała Alara. Dalej na północ widniało pasmo niewysokich , ale mocno wypiętrzonych górek. W pewnym momencie dała się ujrzeć górka o kształcie stożka zakończonego kopulasto. To był cel mojej wędrówki. Ale wtedy o tym jeszcze nie wiedziałem. Gdy wszedłem do wsi Alara miałem wrażenie, że jestem gdzieś w Polsce, a konkretniej w Małopolsce, tak głównie z uwagi na krajobraz. Obejścia, domostwa żywo przypominały mi nasze. Wszystko tam było: niedokończone domy, betoniarka na podwórku i pryzmy materiałów budowlanych, jakaś maszyna rolnicza stała w kącie pod parkanem zarośnięta chwastami. Z okna do drzewa rozciągał się sznurek, na którym suszyła się bielizna. Obok stał mały traktorek. Na dachu domu antena satelitarna. Wszędzie pusto, drzwi otwarte. Wieś jakby miejscami wymarła. Czasem jednak gdzieś jakiś mieszkaniec dał się zauważyć. W pobliskim sklepie uzupełniłem zapas wody, nieco odpocząłem w cieniu i ruszyłem dalej. Droga wiodąca przez wieś wiła się jak żmija. Dla pewności, aby nie zmylić drogi, bo tu i ówdzie odchodziły w bok inne drogi, wszedłem do jakiegoś gospodarstwa, gdzie przy budowie szklarni pracowało dwóch robotników. Przywitałem się i zapytałem o drogę do Alarahan - oczywiście po turecku. Uśmiech na twarzach moich rozmówców był częścią ich reakcji. Jeden z nich wyszedł ze mną na drogę i łatwo rozumianymi gestami wyjaśnił mi dalszą drogę i wskazał mój cel, który był już z dala widoczny. I dla podkreślenia ważności mojego celu powiedział: "Alarachan good!". Dla precyzji opowiadania muszę jednak dodać, że sam główny obiekt - cel wyprawy, jakim jest karawanseraj był widoczny dopiero, gdy znalazłem się przy nim. Z daleka widać natomiast jedynie skałę, na której znajdują się ruiny zamku, który strzegł szlaku kupieckiego i samego karawanseraju. Same ruiny zamku są widoczne dość dobrze, jednak dopiero z bliska. Gdy patrzy się z daleka, to ruiny wtapiają się w strome zbocza góry-skały. Sam karawanseraj jest zachowany całkiem dobrze jak na obiekt mający ok osiemset lat. Chciałbym, aby w Polsce obiekty mające taki wiek tak wyglądały. Z dawnej konstrukcji brakowało tylko fragmentów dachu. Wstęp do obiektu był wolny. Było pusto, zwiedzałem sam. W sumie budowla nie jest wielka. Ot taki niewielki starożytny hotelik. Na miejscu z boku jest toaleta. Po zwiedzeniu karawanseraju chciałem się nieco przyjrzeć z bliska ruinom zamku. Trzeba uważać, bo miejscami jest niebezpiecznie i można spaść. W tym momencie miałem ok. 10 km w nogach. Moja wędrówka trwała z przerwami ponad dwie i pół godziny w słońcu. Po zwiedzaniu postanowiłem zatrzymać się w jedynej w tym miejscu restauracji ulokowanej nad brzegiem Alary, na wolnym powietrzu. Dominował wśród gości język rosyjski. Mnie pytano od razu po rosyjsku. Wygląda na to, że ten zakątek Turcji odwiedzają głównie Rosjanie, bo innych nacji nie zauważyłem w tym miejscu. Zauważyłem, że na parkingu stały dwa autobusy wycieczkowe. Natomiast większość gości spędzała czas nad wodą. Specjalnie dla wędkarzy potworzono sztuczne małe akweny przy brzegu rzeki i z nią połączone. Na brzegu w cieniu siedziało sporo Rosjan to z piwem, to z czym innym. Kilkanaście osób usiłowało łowić ryby. Pod parkanem w cieniu rozłożyły się dwa wielbłądy mające być atrakcja turystyczną. Dwa inne wielbłądy stały w rzece, a właściciel schładzał je wodą. Okolica przypominała nasz przełom Dunajca. Pod samą skałą, gdzie znajdowały się ruiny zamku, Alara wiła się i przebijała wśród stromych zarośniętych zboczy podobnie jak nasz Dunajec. Tylko kolor rzeki nie byl ten sam. Dunajec jest w zasadzie ciemny. Alara toczy wody kolorem przypominające turkus. Wrażenie wręcz niesamowite. Droga powrotna wiodła tą samą drogą, którą przyszedłem. Przypadkiem znowu spotkałem tego człowieka, który we wsi wskazywał mi cel mojej wyprawy. Poznał mnie od razu i z uśmiechem zapytał: "Alarachan good?" W odpowiedzi z mojej strony padło: "Evet, teşekkür ederim, allaha ismarladik".